|
Transformatie in het Amsterdamse Polderland, 1950
Bron: Maandblad Golf (rubriek "Onze Golfbanen", afl. V)
woensdag 15 november 1950
Historische ontwikkeling
Sinds geruime tijd bestond bij een aantal Amsterdamse golfliefhebbers het plan om een eigen baan onder de rook van de city te bezitten. Op initiatief van een Amsterdamse sportfirma namen deze plannen tenslotte 15 jaar geleden vaste vorm aan. Van de Nederlandse Spoorwegen werd het recht van de huur verkregen van een 35 ha. groot terrein in de gemeente Duivendrecht. Aan de beroemde golfarchitect Alison, der firma Colt, Alison en Morisson werd de opdracht verstrekt om in het polderland een moderne 18 holes golfcourse aan te leggen.
Rekening houdend met het volkomen ontbreken van natuurlijke hulpmiddelen of steunpunten, welke elders in de onmiddellijke omgeving van zee, duin, bos en heide, in zo rijke mate aanwezig zijn, kan men Alison's creatie in het wel typische Hollandse, maar van golfer's standpunt bezien, vlakke, eentonige polderland, niet anders dan knap noemen. Met zeer grote kosten moesten tientallen sloten worden gedempt, een afwateringsvaart moest om het gehele 3 m onder A.P. gelegen terrein worden gemaakt, een geheel nieuwe, jonge aanplant van bomen en heesters moest worden gekweekt en kostbare drainage-installaties voor ontwatereing en afvloeiïng in de winter met irrigatiemogelijkheden bij lang aanhoudende droogte moest worden aangelegd.
Al het jonge groeit staag
In de prille jaren hadden de pas geplante, tere boompjes in het open, onbeschutte terrein veel te lijden van de felle Noordwestenwind. De halfwassen stammen zwiepten zo heen en weer, dat de jonge wortels niet voldoende houvast konden krijgen in de arme, zuurachtige veengrond. Toen zij afzonderlijk gestut werden was het leed echter spoedig geleden en nu hebben de greenkeeper en zijn staf elk najaar volop werk met hakken en snoeien, teneinde de op elke golfbaan zo nodige, weldoende ruimte te geven.
Prima fairways, povere greens
Nergens in Nederland vindt men zulke uitstekend onderhouden, altijd groene, mooie fairways, waar het nemen van een houten stok die bijzondere sensatie geeft van een goed getimede verre brassy- of spoonslag. Om economische redenen besloot het Bestuur enige jaren geleden de rough en semi-rough radicaal weg te maaien. Dit systeem voldoet uitstekend in de praktijk en het heeft het aantal verloren geslagen ballen tot een minimum beperkt. Waarmede wij niet willen beweren dat de mogelijkheid om een bal te verliezen op de A.G.C. niet meer bestaat. De spoordijk, sloten en vooral de vijvers van de 13e en 16e hole [deze holes bestaan niet meer] blijven voor beginnende Amsterdamse golfspelers en -speelsters angstaanjagende ballenverslinders.
De grootste zorgen baren nog steeds de ongelijke, wormstekige greens met onwaardig onkruid. Dit jaar gaat het gelukkig de goede kant uit, daar een drietal 32 m diepe putten is geboord, waaruit door buizen zuiver water naar alle 18 greens kan worden gepompt. Nu ook de A.G.C. is aangesloten bij het St. Ives Research Station, mag de hoop worden uitgesproken, dat met behulp van de ontvangen voortreffelijke adviezen van de expert, die deze zomer de Duivendrechtse course aan een grondige inspectie onderwierp, de greens binnen afzienbare tijd zo aanmerkelijk verbeteren, dat een zuiver geslagen putt de lijn blijft behouden tot in het hart van de hole.
Een ronde op de A.G.C.
Gelukkig heeft men zich hier gehouden aan de goede gewoonte om met een niet al te moeilijke hole te beginnen. Op de eerste tee staande [de eerste hole van toen bestaat niet meer], nodigt een forse, brede fairway uit tot een voor de hele ronde vertrouwen gevende drive, gevolgd door een vrij korte approach, waarbij het raadzaam is de bal op de green te laten pitchen. In Duivendrecht geldt het devies: "pitch well up to the pin".... zij stoppen waar ze droppen!.
Bij het afslaan op de tweede hole [de tweede hole van toen bestaat niet meer] is toppen funest wegens de aanwezigheid van twee dwarssloten, resp. op 40 en 60 meter afstand van de tee. Hierna volgt een volle brassy en een pitch naar de wijde green. De "tijger" kan zich op deze hole uitleven met twee lange slagen van de tee, ondanks het gevaar van de spoorbaan rechts, de kordate vijver van de 16e links en een paar kanjers van bunkers rechts vóór de green.
De moeilijkheid van de derde hole [nu de zesde hole] ligt ongetwijfeld in de afslag. Een paar dwarssloten en out-of-bounds rechts bedreigen de "bange" speler, maar is men zover dat men het enigszins gedrongen gevoel dat men op de tee krijgt, kan negeren, dan ontdekt men, dat er zeer voldoende ruimte is om met een vijf- of zes-iron de green te bereiken.
De korte 4e, de z.g. "kerkhole", [de vierde hole van toen bestaat niet meer], ziet er onschuldig uit, maar de entrée van de green is niet zo wijd als hij van de tee lijkt en hier worden dan ook doorgaans meer vieren dan drieën gescoord.
Een zeer goede hole is de vijfde [bestaat niet meer] met bunkers op de juiste plaats rechts en links op de fairway op 170 en 160 meter, die nopen tot een rechte drive.
Hole 6 en 7 [bestaan niet meer] liggen naast elkaar en zijn bijna even lang.
Heeft men de wind op de 6e hole tegen, dan wort het een erg lange vier, maar dit wordt direct prettig gecompenseerd op de gemakkelijke 7e, waar men dan een redelijke kans heeft een birdie te maken.
Aantrekkelijk is de 8e hole [bestaat niet meer] met een afstand van 155 meter en een zeer brede, maar niet diepe green. Hier wordt het oppassen niet te ver te zijn, zodat men de bal moet spelen uit de grote bunker achter de green. Maar, zo heel gevaarlijk is dit nu ook weer niet, want het blijft toch.... zij stoppen, waar zij droppen!.
De lastigste hole van de baan is ongetwijfeld de lange 9de [deze hole bestaat nog; het is de huidige 9de], waar de niet perfecte drive kans heeft opgevangen te worden door de bunkers in de heuvel op een 180 meter van de tee en waar bij de tweede, lange slag en zelfs bij de approach altijd het gevaar van out-of-bounds rechts blijft bestaan.
De weg terug
Hoewel de lengte van iets meer dan 3000 yards [2700 meter] met dezelfde bogey van 37 vrijwel gelijk is aan de eerste negen holes, wordt op de thuisreis meestal beter gescoord. De 10e [deze hole bestaat nog; het is de huidige 1ste] is een bogey-5 [par-4 in moderne termen] met een drietal bunkers op de rechterkant van de fairway, gevolgd door een korte hole van 165 m [deze 11de hole van toen bestaat niet meer] die er ongemakkelijker uitziet dan dan hij in werkelijkheid is.
Daarna voert de lange dogleg met een normale vijf [deze 12de hole van toen bestaat niet meer] ons naar de korte 13e [bestaat niet meer] "waterhole", de "schrik" van Duivendrecht: een 140 m schuin over een dromerige vijver, met riet en waterkippetjes, die in elk voorjaar dichter naar de damestee gekropen schijnt te zijn. Een streep water blijft - ook voor de goede spelers - een psychologisch effect behouden. Het is een kerkhof geworden, waar reeds tienduizenden ballen hun laatste rustplaats vonden. De truc is hier om een stuk van de vijver "af te bijten" waarbij men moet oppassen, dat de hap niet te groot is, want dan schiet er een brok in de keel en de bal in de plomp.
Een echt "lekkertje" is de 14e hole [bestaat niet meer, in latere tijden was het de 5de hole; de green van wat toen de 14de was (en later de 5de) is nu in gebruik als de green van de par-3 zevende]; na de drive volgt een kalme iron-4 of -5 op de green en het is gepiept. Natuurlijk moet men er voor
zorgen de twee bunkers links vóór en links aan de green links te laten liggen.
De prettige 15e [deze hole bestaat nog, maar is nu een dogleg naar rechts] heeft niets om een hoofdstedelijk zakenman uit zijn humeur te brengen, als hij zijn drive maar rechts op de fairway plaatst, want links op een 30 m van de green staat en groeit een boom die de stymie naar de green elk jaar hoger maakt.
Dan volgt er een "lange korte" van 175 m [deze 16de van destijds bestaat niet meer], puur carry met een vijver links, bos en out-of-bounds rechts, een bunker links voor de green en een dito met gapende muil rechts aan de green.
De laatste twee holes op de A.G.C. geven een speler die 1 down is volop kans er nog wat uit te halen. Vooral van de back-tee is de 17e [bestaat niet meer, maar dit was tot de bouw van de Utrechtboog de par-5 3de] een reus. Teineinde de ligging en constructie der drie grote bunkers links tot zijn recht te laten komen zou het bij uitzondering gewenst zijn hier een technische correctie aan te brengen en de 18e fairway out-of-bounds te verklaren en zodoende te voorkomen, dat tegen de bedoeling van de ontwerper in deze prachtige hole "vermoord" wordt.
Op de brede 18e [deze bestaat nog, het is de huidige 2de: van 1934 tot de Utrechtboog een par-4, daarna verlengd tot een par-5] liggen op correcte afstand aan beide kanten van de fairway bunkers die een niet perfecte drive opvangen. Speelt men van de fairway een spoon of volle iron naar de plateaugreen dan heeft men een prettige, gevarieerde ronde beëindigd en merkt dit op de scorekaart indien de Gouden Raad van Duivendrecht is opgevolgd van: "pitch well up to the pin".... zij stoppen waar zij droppen!
Een bruisende, sprankelende 19e hole
Aan deze voor iedere golfer zo belangrijke hole dankt de A.G.C. het hartelijk contact hetwelk sinds jaar en dag buiten de competitie om bestaat met "joy teams" der Rotterdammers, Eindhovenaren, Bredanaars, Pannemannen en Hagenezen. In het comfortabele en toch niet pretentieuze clubhuis ratelt het Italiaans en Tsjechisch door elkaar. De Schotse, Canadese en Amerikaanse K.L.M.-gezagvoerders drinken hun whisky, bier en rhum-met-coke; met de inboorlingen bijeen heerst er gezelligheid en jolijt. De Amsterdammers hebben een gezonde hekel aan "weglopers" en zij zijn vlot en joviaal in de omgang. Niet voor niets telt de Nederlandse Golf Alliance haar grootst aantal leden onder de A.G.C. Ons golfseizoen is helaas voorbij, maar de Alliance kent geen winterslaap. Hun seizoen is net begonnen en de kans voor een hogere-handicap-speler of speelster om met een Gerard de Wit, een Joop Rühl, een Piet Witte of met een der in ons land werkzame uitstekende Franse of Engelse professionals als partner de gehele dag wedstrijd te spelen, kan men nu grijpen door zich nog dit weekeinde bij de professional van zijn eigen club als lid te melden.
De oorlogswonden die ook de A.G.C. opliep, zijn nagenoeg volledig geheeld. De club leeft en bloeit en wanneer over een of twee jaar de kinderziekten definitief overwonnen zijn, is het 't energieke Bestuur van hart gegund op zijn baan een grote wedstrijd te organiseren, die klinkt als een klok.
Amsterdamsche Golfclub Duivendrecht
Het Bestuur van de Amsterdamsche Golfclub heeft de eer U met een dame uit te noodigen tot het bijwonen van de officieele opening de 18-holes course te Duivendrecht op Zaterdag 14 September a.s. om half drie.
De Heeren R.F. Schill en J.W. de Haan hebben zich bereid verklaard na de opening een
wedstrijd te spelen tegen de club-professionals J. Oosterveer en W. van Dijk.
(Uitnodiging uit 1935.)
|
