|
Bejaarde caddie geliefd als vorst, 2004
Bron: Het Parool
Auteur: Igor Wijnker
vrijdag 10 september 2004
De Amsterdamse sport verkeert in zwaar weer, maar verliest niets van zijn charme en belang. Elke week kiest Het Parool een club, op zoek naar het kloppend hart. Of gewoon, om een glimp op te vangen.
"IK BEN EEN stoffig oud mannetje," zegt Herman Wischmann (83). Dat oordeel wil zijn jonge collega Willem van Keeken, hoofd caddiemaster van Amsterdam Old Course (AOC), graag nuanceren: "Dit is de godfather van de caddiemasters." Wischmann, die naast Van Keeken op een bankje in de zon zit, kijkt spottend opzij. "Nou nou, niet zo overdrijven Willem."
Geen godfather? Hij is toch de meeste geliefde figuur op de oudste golfbaan van de stad. De golfers vragen hem niet voor niets regelmatig een ronde (van negen holes) mee te lopen. Zogenaamd om aanwijzingen te krijgen. "Mijn slice is niet zo goed,' zeggen ze bijvoorbeeld. Hij heeft verstand van golf, maar de ware reden van die verzoekjes heeft niets met golf te maken: veel aangenamer gezelschap dan Wischmann zul je zelden ontmoeten. Hij is de beste cabaretier die nooit op een podium heeft gestaan; nou ja, als zijn keyboardconcerten in het AH Gerhardhuis niet worden meegeteld. Twee keer per maand laat hij daar de bejaarden swingen. "Blij dat ik er niet bij zit, allemaal oude mensen. Ik woon ernaast, in een aanleunwoning."
De golfbaan is hem liever; hier op de Old Course zou Wischmann willen sterven. Dat zei hij deze week nog. 'Kan ik hier doodgaan?' vroeg hij op de zevende hole. "Waarom? Omdat ik zo slecht speelde. " Zijn spel is minder geworden, maar dat weerhoudt hem er niet van drie keer per week te komen. "Iedereen is aardig, ik loop hier als een vorst."
Wat een contrast met 1934 toen de Amsterdam Old Course werd geopend en de jeugdige Wischmann hier als caddie aantrad. Dat betekende zes of zeven lange dagen in de week de golftas dragen van een dokter of notaris en hun ' afzwaaiers' terugvinden. "Toen werd er op je neergekeken." Een vetpot was het niet. "Ik kreeg een garantieloon van 4,80 gulden per week, maar als je hard werkte kon je iets meer verdienen. Voor een ronde van negen holes, een uur werken, kreeg je een ' duppie'. Maar als je niet met hetzelfde aantal ballen terugkwam, dan weigerden de etterbakken je soms te betalen. Daar hadden we een trucje voor. Dan trapten we bij de bosjes een paar ballen in de grond, die kwamen we later alsnog terugbrengen. Waren ze blij: ' Goed zo jongen, hier heb je een kwartje."
Het prachtige clubhuis was verboden terrein voor de caddies. Golfen mochten ze ook niet. "Dat deden we stiekem, 's ochtends om 6.00 uur. Na twee jaar had de Betondorper het gezien en ging hij studeren. Daarna moest de kost worden verdiend. Voor golfen was geen tijd meer.
Kort voor zijn pensioen pakte hij zijn clubs weer op, op Spaarnwoude. Maar toen het steeds drukker werd, dacht hij aan stoppen. Op tijd werd hij gebeld door de voorzitter van AOC. Of hij op zaterdag wilde werken, als caddiemaster. In de toevoeging master ligt besloten wat er sindsdien is veranderd. Wischmann is nog steeds geen lid, maar als caddiemaster (de conciërge van de golfbaan) is hij overal welkom. "Het is nu gemoedelijker."
Bijna had Wischmann ook het einde meegemaakt van de Old Course. Toen de NS, de eigenaar van de grond, vorig jaar de golfclub wilde opeisen voor de bouw van een spoorbaan. Tot opluchting van de 450 leden heeft de club weer vijf jaar uitstel gekregen. Of er een verband bestaat, is moeilijk te bewijzen, maar dit jaar zijn er meer holes-in-one geslagen dan ooit.
Maar Wischmann heeft dat plezier nooit mogen ervaren.
|
